|
|
February
21, 2003, Antwerpen, Koningin Elisabethzaal
| [
SETLIST
•
VENUE
•
TICKETS
] |
 OPENING
BAND: Pape
& Cheikh
SETLIST:
01. In The Dark
02. Across The Lines
03. Say Hallelujah
04. Baby Can I Hold You
05. Another Sun
06. Crossroads
07. Behind The Wall
08. The Promise - Save A Place For Me
09. Hard Wired
10. Fast Car
11. You're The One
12. She's Got Her Ticket
13. Talkin'Bout A Revolution
14. Telling Stories
15. Give Me One Reason
Encore
16. Knockin' On Heaven's Door
17. Get Up Stand Up
|
|
PROMOTER:
ClearChannel
Entertainment - Belgium
VENUE:
Koningin
Elisabethzaal
Kon. Astridplein 26,
2018 ANTWERPEN
BELGIUM
Tel: 32 0900 0.03.11
Capacity:
2 000
Venue website: Flanders
Congress Zoo
Tix seller: goformusic.be
|
| [
PRESS
(P)REVIEW: read a (p)review? Submit
it ]
|
|
Tracy
Chapman speelt Elisabethzaal plat
By: Hilde Peeters, Het gazet van Antwerpen
|
ANTWERPEN
- Al bij het openings-
nummer In The Dark was diudelijk :
hier staat een zangeres met ballen.
Tracy Chapman speelde vrijdag-
avond moeiteloos de Elisabethzaal
plat.
La
Tracy heeft een présence die te-
gelijk delicaat en krachtig is, en ze
wisselt mooi af tussen die twee
uitersten. Soms grijpt ze ons recht-
streeks naae de keel (The promise,
Behind The Wall), dan weer swingt
ze de pan uit (Say Hallelujah, Tal-
kin 'Bout A Revolution). Ongeveer
haar hele Best Of komt aan bod,
mooi doorspekt met nummers uit
het nieuwe Let It Rain.
De muzikanten slagen erin telkens
weer een canvas te weven waarop
[Article submitted
by: Fabian
Verriest]
|
Tracy
de finale stempel duwt met
de gevoelige, krachtige stem die
haar handelsmerk is geworden. De
balans is precies. Ook de belichting
is sober maar sfeervol, en leidt niet
te veel af van het inhoudelikke van
de muziek.
Maar het venijn zit altijd in de
staart. Net als je denkt dat het
niet beter kan worden, brengt
Tracy nog een bis met eerst een
cover van Knockin' On Heaven's
Door.
De zaal ontploft pas echt bij het
laatste nummer - opnieuw een co-
ver - Get Up, Stand Up. Haar vorm
van protest tegen de oorlog. We
geven haar gelijk. |
|
Fans
trekken Tracy Chapman over de streep
By: Niewsblad
|
"U
was een fijn publiek."
Tracy Chapman mag dat zeg-
gen. Meer nog, Tracy Chapman
mag haar fans op haar blote
knietjes danken. Want het was
de uitverkochte en idolaat re-
agerende Elisabethzaal die de
Amerikaanse vrijdagavond uit-
eindelijk over de streep trok.
Fast Car en zeker Talkin 'Bout
A Revolution. Zoals de mondiale
doorbraak haar overkwam, nu
15 jaar geleden op dat concert
voor Nelson Mandela, zo heeft
de wereld altijd meer gehouden
van Tracy Chapman dan zij van
de wereld of haar succes. Te
schuchter, te braaf, dat meisje
met die akoestische gitaar. En
ook vrijdag was de bijna 39-ja-
rige aanvankelijk niet meer dan
goed. Braaf en goed, een meisje
met hartverwarmend mooie
liedjes over liefde en vrede. Mis-
schien was zij zelfs zeer goed,
zoals zij sereen In The Dark van
haar jongste Let It Rain-cd ser-
veerde. Maar toch bleef het ap-
plaus lange tijd intenser dan de
vertolkingen.
En plots was daar dat moment
waar iedere concertganger naar
verlangt. Die tweede bis. Get Up,
Stand Up. Een cover van Bob
Marley. Een moment van opper-
ste kippenvel. Te danken aan de
fans die dit niveau van opperste
ontroering een avond lang uit
haar opgewekt habben. (TL)
[Article & photo submitted
by: Fabian
Verriest]
|
Tracy Chapman, braaf
en goed
met hartverwarmend
mooie liedjes. |
|
|
TRACY
CHAPMAN IN EEN UITVERKOCHTE ELISABETHZAAL
KOUDE RILLINGEN EN VOCHTIGE OGEN
By: De Morgen
|
|
Het lange, hartverwarmende
applaus dat Tracy Chapman tebeurt viel toen ze vrijdagavond
het podium van de Koningin Elisabeth- zaal opstapte,
gaf meteen aan dat de timide singer-songwriter slechts
zelden naar deze plek in de wereld komt afgezakt. Sinds
ze in 1988 op spectaculaire wijze doorbrak met haar
titelloze debuut- cd, was dit welgeteld haar derde Belgische
concert. En hoewel ze niet vaak meer in de hitparade
vertoeft, blijft Chapman buitenge- woon populair. De
vraag naar tickets was bijgevolg vele keren groter dan
het aanbod.
|
Tracy
Chapman verkeert in een
positie waar veel van haar colle-
ga's jaloers op zijn. Ze brengt
om de zoveel jaar een plaat uit,
maar vertikt hetom die met een
groots opgezette mediacampagne aan de
man te brengen. Interviews met de zan-
geres blijven schaarser dan voedsel in
Biafra en desondanks loopt iedere zaal
waar ze halt houdt moeiteloos vol en
blijven haar cd's met grote hoeveelheden
over de toonbank gaan. Vlak voor haar
optreden in Antwerpen mocht ze nog
een gouden plaat ontvangen voor de
compilatie Co1lection, en ook het nieuwe
Let It Rain vindt gestaag zijn weg naar
het publiek.
Duizelingwekkende veranderingen
heeft Chapman door de jaren niet onder-
gaan. Uit haar werk blijkt nog steeds een
grote maatchappelijke betrokkenheid.
terwijl ook de kronkelwegen van de lief-
de een terugkerend thema vormen. Veel
plaats voor vrolijkheid is er niet rnaar
links en reçhts - in 'You're The One' en
'Say Hallelujah', bijvoorbeeld -schemert
toch een vleugje hoop door.?
Opener 'In The Dark' klonk, rnee door
de vreernde effecten op Chaprnans stern,
nog niet helernaal overtuigend, rnaar
vanaf het uitgebeende 'Across The Lines'
raakte het optreden op het juiste spoor.
Het in tranen gedrehkte 'Baby Can I Hold
You' genereerde kippenvel tot op de ach-
terste rijen en wanneer Chapman, zoals
in 'Trouble', al eens een elektrische
gitaar aangespte, klonk datkrachtig zon-
der dat er meteen met spierballen werd
gerold. Alleen merkte je dat de groep die
de zangeres om zich heen had geschaard
vaak met zichzelf geen blijf wist. Heel af
en toe slaagde die er weliswaar in om
[Article & photo submitted
by: Fabian
Verriest] |
met
een zucht cello of een riedel op het
orgel mooie accenten te leggen, maar
meestal vonden ze niet echt de geschikte
manier om de nummers naar behoren in
te kleuren. Het was in die optiek een
beetje jammer dat Chapman niet wat
vaker solo speelde, zoals ze dat tijdens
haar eerste tournees weI vaker had
gedaan.
Sublieme songs als 'Fast Car' en 'Tal-
kin' About A Revolution', beide goed
voor koude rillingen en vochtige ogen,
konden het immers best stellen zonder
twee percussionisten, twee gitaren, een
achtergrondkoortje en een bas. Het was
precies de eenvoud die van Chapmans
debuut destijds een haast volmaakte,
tijdloze plaat maakte, die vandaag nog
net zo goed in het collectieve geheugen
is opgenomen als toen de zangeres na
haar optreden tijdens het Mandela Free-
dom Concert plots van de ene dag op de
andere een wereldster werd. Ook in Ant-
werpen was Chapman op haar best wan-
neer de songs sober werden gehouden.
Tijdens het a capella gezongen 'Behind
The Wall' kon je een speld horen vallen
en 'She's Got Her Ticket, dat voor de gele-
genheid als een strook luchtige reggae
werd vermomd, sloeg goed aan.
De bisronde stond helemaal in het
teken van de nakende oorlog tegen Irak.
Eerst verkondigde de zangeres de vredes-
boodschap via Bob Dylan's 'Knocking On
Heaven's door' en tot slot haalde ze Bob
Marley 'Get Up Stand Up' van stal, een
gebod dat door de toeschouwers in de
zaal trouwens prompt werd opgevolgd.
Dansen en zingen : het is misschien niet
de meest doeltreffende manier om een
aanval op Irak te verhinderen. Maar het
lucht wel op.
|
Tracy Chapman : zingen tegen de oorlog. |
Submitted
by: Fabian
Verriest
Date: 06/18/03
Tracy Chapman, enfin j'allais la voir. Découverte
en 88 en écoutant à la radio un concert
à Wembley pour Nelson Mandela, les cd se sont
empilés sans jamais pour autant avoir eu l'occasion
de la voir (excepté en 98 à Bercy pour
une courte prestation en faveur d'amnesty). C'est qu'elle
tourne peu et pas question de rater cette occasion.
MAIS car il y a un mais, j'en ai été déçu.
Je vais dire que c'est le stricte minimum exécuté.
17 chansons (dont deux reprises) en 1h40 de prestation,
le tout pour 50 euros.
Tracy
Chapman en concert assez intimiste devant ses 2.000
fans. Pas d'artifice, juste elle, son groupe, sa guitare
et sa voix pour des chansons toujours aussi engageant.
Pas trop de tchatcha (ou une impression de pas être
trop à l'aise) et avant d'entamer "Say Hallelujah",
le temps qu'elle réalise qu'elle est bien en
tournée européenne, elle nous dira qu'elle
chante de vieilles et de nouvelles chansons. Et pour
ce qui est des vieilles, elles sait où les chercher
ses perles car c'est surtout dans son premier album
(6 chansons) qu'elle les puisera. Son dernier album
avec 5 titres sera défendu. Ce qui nous fera
un total de 11 chansons pour ses deux albums-ci. Il
faudra attendre "Telling stories" et "Give
me one reason" pour que ça s'électrifie
et que les décibel montent. 1h24 après
"In the dark", le rappel était demandé
par une standing ovation.
A
son retour, quelques mots qu'elle se trouve pas en cette
occasion mais assez pour faire passer un message de
paix et de faire venir ses deux acolytes sénégalais
de première partie afin d'interpréter
"Knockin' on heaven's door". Et pour terminer,
un "Get up Stand up" qui mettra pas longtemps
à voir tout le public se lever comme de coutume
durant cette chanson. Il sera 22h36 quand elle partira
mais le public aurait bien voulu en avoir pour plus
que cela.
Submitted by: MZUNGU4 (paul.vandenberg@skynet.be)
Date: 02/23/03
I was there in Antwerp. The concert was excellent.
But some of the audience were very unpolite when "
Pape and Cheikh " was performing!! I was ashamed
in there place! People were talking and even very hard
during there short concert. That behaviour does not
show any politeness towards other musicians. When people
don't like the previous program or only come for the
head artist, ok but be quite and let the other listen,
have some respect to other musicians! Maybe also Tracy
Chapman noticed that...
Although
the concert was one of the best i ever heard! It can
also be the management or the responsible ones of the
concert place who said to stop after the bis numbers...
Kwa
heri
|
|
|
|
|
